48, 47, 46, 45.....

Raar, over 48 uur zit ik al zo'n 4 uur in de auto. Waarschijnlijk ben ik dan hartstikke zenuwachtig, iets wat nu nog best meevalt... gelukkig.
Het is wel een beetje vreemd, want langzaam verdwijnen al mijn spullen in dozen en tassen. Alles moet mee, want ik kan niet zomaar op en neer vanuit Parijs komen om even snel iets op te halen. Ook de voorbereidingen voor mijn afscheidsfeestje van vanavond zijn al in volle gang.

Als ik erover nadenk en me probeer voor te stellen hoe het zal zijn om een jaar in Parijs te wonen, dan heb ik nog niet echt een beeld voor me. Misschien ook wel logisch, omdat het natuurlijk een hele andere manier van leven is en ik nu nog niet weet hoe die is. Maar ik laat het allemaal maar gewoon over me heen komen en dan zie ik wel hoe ik het ga vinden. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat ik een hartstikke leuke tijd zal gaan hebben.
In het begin zal het wel wennen zijn, maar dat is altijd zo wanneer iets helemaal nieuw en onbekend is. Maar als ik dan uiteindelijk mijn plekje heb gevonden dan gaat het helemaal goed komen!

Misschien weten de meeste mensen nog niet eens in wat voor gezin ik kom. Dat zal ik dan nu meteen maar even vertellen. Ik kom in een gezin met een papa (Pascal), een mama (Séverine) en twee dochters van 7 en 2 jaar: Joséphine en Anne-Caroline.
De kleinste heb ik al ontmoet toen ik samen met mama daar ben geweest op sollicitatie, echt een schatje. De oudste heb ik nog niet ontmoet.
Séverine mailde me gisteren en vertelde dat Joséphine heel nieuwsgierig naar me was. Ze wilde wel gaan zwemmen met mij, want ze hoeft donderdag pas naar school en dus hebben we dan nog drie dagen om elkaar een beetje te leren kennen. Maar ze vroeg zich toch wel af of ik kon zwemmen. Ik vond dat erg grappig, net alsof ze de kinderen hier niet leren zwemmen.

Ik ga nu toch maar weer eens verder met de voorbereidingen voor vanavond, want er moet toch nog wel het een en ander gebeuren. Tot vanavond allemaal en jullie horen wel weer van me!

Liefs Margot